تصور بفرمایید بنده را به عنوان یک مقام مسئول به منظور ایراد سخنرانی در مورد ایران و در حمایت از فعالیت‌های انجام شده در کشور به پشت تریبون بفرستند! احتمالاً فردایش در یک نشریه‌ی خیلی منتقد، خبر زیر را خواهید خواند.

«به گزارش خبرنگار ما، موسیو گلابی دیروز در جمع مردم همیشه در صحنه‌ی تهران گفت که ایران خیلی کشور محشری‌ست و حرف‌های خفن دیگری هم زد به نحوی که تا چند ساعت بعد از اتمام سخنرانی، جمعیت همین‌طور هاج و واج مانده بودند!

گلابی دیوانه در شروع سخنان خود گفت: از نظر من، غرب‌زدگی پدیده‌ای‌ست که بوی گند می‌دهد؛ خودِ غرب هم همین‌طور است! ما هر چقدر هم که مشت و لگد به دهان و دماغشان بزنیم کم است چون مشت، بو را از بین نمی‌برد، همان‌طور که لگد! دیوانه‌اند آقا، دیوانه! در غرب مثلاً برای الویس پریسلی که سال‌ها پیش مُرده بزرگداشت برگزار می‌کنند و هزاران دختر جمع می‌شوند، شیون و گریه راه می‌اندازند! خب این کار جز دیوانگی چه نامی می‌تواند داشته باشد؟! اصلاً الویس نه، شما بگو بهتر از الویس! خداییش این همه آه و فغان دارد؟

ایران از همه جای دنیا بهتر است به جان خودم! کجایش از این قرتی‌بازی‌ها دارد؟ اگر هم این‌جا چهار نفر سنگ حسام نواب صفوی را به سینه می‌زنند زنده است! امیدوارند به این‌که مهره‌ی سوخته نیست! مثل این است که من به جای جسیکا آلبا، شب‌ها با یاد مریلین مونرو به رختخوابم بروم! خب مگر مغز خر خورده‌ام؟!

کشور ما آن‌قدر خوب است که نگو! می‌گویند در انگلیس یک پسر 13 ساله با همراهی دوست‌دختر محترمه‌اش صاحب فرزند شده! این‌جا خانم‌های 70 ساله هم بچه‌دار نمی‌شوند، آن‌وقت این خانم و آقا رفته‌اند بچه‌دار شده‌اند! خب این‌ها اگر نشان‌دهنده‌ی بوی گند نیست، نشانه‌ی چیست؟! حتماً طرف باید نخود و باقالا خورده، بیاید فلان کار بی‌شرمانه را بکند تا بوی گند احساس شود؟!

البته منکر این نیستم که کشور ما هم مشکل دارد. نرخ بیکاری یک مقداری زیاد است که هیچی، نرخ تورم هم که هیچی، آزادی بیان هم که هیچی، کلاً هیچی به هیچی! آدم که برای هیچی این همه اعتراض و جار و جنجال نمی‌کند! به جای این کارشکنی‌ها و جاسوسی‌های برای آن غربی‌های بوگندو، یک مقدار دستاوردها را بنگرید عزیزان من! اگر آمار را بررسی کنید می‌بینید که سی سال پیش تلفن همراه نداشتیم و امروزه فلان‌قدر مشترک تلفن همراه داریم. این‌که سی سال پیش اصلاً تلفن همراه نبوده به من و شما چه؟ مهم این است که الآن که دارید هم قدرشناسی نمی‌کنید!

اصلاً می‌دانید؟ کسانی که انتقاد می‌کنند دلشان می‌خواهد مثل آن آقا و خانم بچه‌دار شوند! دلشان تجاوز می‌خواهد! متجاوزان را می‌فرستم به وضعیت تک تکشان رسیدگی کنند!

در پایان سخنرانی، مردم با دادن شعارهایی خواستار بررسی مشکلات معیشتی فرهنگیان، پزشکان، دانش‌آموزان، دانشجویان، کارمندان، کارگران، زنان خانه‌دار و سایر اقشار شدند که موسیو گلابی گفت: کمیته‌هایی برای حل مشکلات تشکیل شده، اگر هم قبول ندارید چند نفر از بچه‌های کمیته را بفرستم دم در خانه‌تان! مردم هم گفتند قربان پاسخگویی‌تان، خیر! ما حرف‌های شما را قبول داریم!»

 

پی‌نوشت:

 

1.       هر گونه شباهت در سخنرانی بنده با هر کس دیگر اتفاقی بوده و اگر پای کمیته وسط بیاید همه چیز را از دَم تکذیب می‌کنم!

2.       پسر سیزده ساله‌ی انگلیسی، پدر شد!

3.       تمام عزیزانی که اظهار لطف می‌کنند و می‌گویند که مرا دوست دارند، برای اثبات برادری، در اسرع وقت کادوی من را به مناسبت ولنتاین ارسال نمایند! نمی‌شود که همه‌اش حرف بزنند و وعده و وعید بدهند، باید در عمل هم ثابت کنند! زمان مناسب برای دریافت هدایای سپندارمذگان متعاقباً اعلام خواهد شد! (اگر مطمئن هستید دیکته‌ی صحیحش به شکل سپندارمزگان است با ذکر سند اعلام فرمایید! تا اطلاع ثانوی، بنده این دیکته‌ای را که نوشتم نزدیک‌تر به واقعیت می‌دانم!)

یکشنبه ٢٧ بهمن ۱۳۸٧ ، ساعت ٤:٥۱ ‎ب.ظ ، توسط موسیو گلابی ، نظرات ()