بعضی از دوستان در نظرات خصوصی نیومدنم رو به نبودن خانواده و داستان تختخواب و این حرفا نسبت داده بودن که از همین تریبون نه تنها این حرف‌ها رو تکذیب می‌کنم بلکه کلاً همه چی رو تکذیب می‌کنم! اعلام می‌کنم اگه ننوشتم واسه اینه که خسته‌ام، خوابم میاد و لاشه‌ام! (وااااا! این چه وضع نگاه کردنه؟! گفتم لاشه‌ام نگفتم که ... استغفرالله! بگذریم!) موارد ذیل را جهت پر شدن فضای مجازی به اطلاع می‌رسانم!

1.       منزل ما دیگر به شکل خالی به سر نمی‌برد اما اگر به سراغ من نرم و آهسته می‌آیید بیایید، اشکالی نداره!

2.       خیلی ممنونم که از پست قبلی فقط قسمت پاستیلش به نظرتون جالب اومد! محض رضای خدا یه آدم پیدا نشد که بگه حالا که تنهایی می‌خوای واست شام درست کنم یا مثلاً خونه رو جارو کنم! همه می‌خواستن تو خوردن پاستیل کمکم کنن! من اگه نخوام کسی کمکم کنه باید کی رو ببینم؟!! در ضمن پاستیل‌ها رو تموم کردم، شرمنده!

3.       داشتم فکر می‌کردم اونایی که بدون تأیید نمی‌تونم توی وبلاگشون نظر بدم چه حالی می‌کنن! اول خودشون مطالب گهربار منو می‌خونن، بعدشم تا تأیید نکنن بقیه ملت نمی‌تونن از حرفای من مستفیض شن! احساس می‌کنن احمدی‌نژادن، نه؟! هر کاری بخوان می‌تونن بکنن هیچکی هم نمی‌تونه بگه احیاناً بالای چشم مبارکتون ابرویی هست!

 

پی‌نوشت:

 

1.       چند روز ننوشتنم هر فایده‌ای که نداشت یه فایده داشت ... عمیقاً متوجه تفاوت دوستان بی‌معرفت و بامعرفت شدم!

2.       از اولش هم قرار نبود این یه پست خنده‌دار باشه، قرار بود یه پست باشه واسه بازگشت دوباره به پرشین‌بلاگ! یادمه چند وقت پیش یه پست نوشتم و گفتم این چرندترین پست من بوده؛ اما حالا نظرم اینه که این پستی که خوندین از اون هم چرندتره!!

پنجشنبه ٢۱ آذر ۱۳۸٧ ، ساعت ۱:٠٤ ‎ق.ظ ، توسط موسیو گلابی ، نظرات ()