ابوالفضل زرویی نصرآباد

بر اساس شعر «کفش‌هایم کو؟» اثر «سهراب سپهری»

 

کفش‌هایم کو ...؟!

دم در چیزی نیست.

لنگه‌ی کفش من اینجاها بود!

زیر اندیشه این جاکفشی!

مادرم شاید دیشب

کفش خندان مرا

برده باشد به اتاق

که کسی پا نتپاند در آن!

 

هیچ جایی اثر از کفشم نیست

نازنین کفش مرا درک کنید

کفش من کفشی بود

کفشستان!

و به اندازه‌ی انگشتانم معنی داشت ...

پای غمگین من احساس عجیبی دارد

شست پای من از این غصه ورم خواهد کرد.

شست پایم به شکاف سر کفش عادت داشت ...!

 

نبض جیبم امروز

تندتر می‌زند از قلب خروسی که در اندوه غروب

کوپن مرغش باطل بشود ...

جیب من از غم فقدان هزار و صد و هشتاد و سه چوق

که پی کفش، به کفاش محل خواهد داد.

 

«خواب در چشم تَرَش می‌شکند»

کفش من پاره‌ترین قسمت این دنیا بود

سیزده سال و چهل روز مرا در پا بود

«یاد باد آن که نهانش نظری با ما بود»

دوستان! کفش پریشان مرا کشف کنید!

کفش من می‌فهمید

که کجا باید رفت،

که کجا باید خندید.

کفش من له می‌شد گاهی

زیر کفش حسن و جعفر و عباس و علی

توی صف‌های دراز.

من در این کله‌ی صبح

پی کفشم هستم

تا کنم پای در آن

و به جایی بروم

که به آن «نانوایی» می‌گویند!

شاید آنجا بتوان

نان صبحانه‌ی فرزندان را

توی صف پیدا کرد

باید الآن بروم

... اما نه!

کفش‌هایم نیست!

کفش‌هایم ... کو؟!

چهارشنبه ۱ آبان ۱۳۸٧ ، ساعت ٧:٢۱ ‎ب.ظ ، توسط موسیو گلابی ، نظرات ()