چند روزی بیشتر به روز سرنوشت‌ساز نمانده. چی؟ انتخابات؟! دچار توهم شدی عزیز من! من کِی حرف از انتخابات زدم؟ دارم فینال باشگاه‌های اروپا را می‌گویم که من را بالاخره به آرزویم رساند! البته این‌که منچستریونایتد به فینال رسیده چیز عجیب و غریبی نیست و بیشتر از این‌که آرزو باشد، برای همه‌ی فوتبالی‌ها تبدیل به عادت شده (!) اما خیلی وقت بود دلم می‌خواست با بارسلونا روبه‌رو شود که بزند لهش کند!

اسپانیایی‌ها را چه به فوتبال؟ آن‌ها باید گاوبازی کنند یا فوق فوقش بروند معرکه بگیرند و گیتارشان را بزنند! فوتبال بازی کردن یک اسپانیایی مثل این است که یک ایرانی بخواهد کل جهان را اصلاح کند! اصلاً انگار کن کسی مثل من بخواهد برود در رشته‌ی پرتاب دیسک قهرمان شود، نمی‌شود خب! به تمام اقصی‌نقاط بدنش هم که فشار بیاورد نمی‌تواند، زورکی که نیست!

دلم می‌خواهد زودتر ششم خرداد بیاید تا جلوی تلویزیون لم بدهم و گل خوردن‌های پیاپی بارسلونای عزیزم را تماشا کنم! به عنوان یک کارشناس فوتبال، پیش‌بینی می‌کنم که این بازی را منچستری‌ها به شکلی کاملاً رمانتیک و با نتیجه‌ی چهار ـ سه ببرند! اگر نتیجه‌ی بازی همین شد که گفتم، می‌روم یقه‌ی عادل فردوسی‌پور را می‌گیرم تا به عنوان کارشناس برنامه‌اش از من استفاده کند اما اگر نتیجه‌ای جز این به دست آمد یادتان باشد فوتبال آن‌قدر جذاب و غیر قابل‌پیش‌بینی است که ممکن است حتی افرادی مثل من را هم به اشتباه بیندازد!

 

پی‌نوشت:

 

1.       هر چه می‌گذرد بیشتر شرمنده‌ی خوانندگان عزیز می‌شوم و ممنونم از تمام کسانی که در کامنت‌های عمومی و خصوصی جویای احوالم شده‌اند ... خوب خوبم و در این‌که وبلاگ‌ها را در حد توانم می‌خوانم شک نکنید اما این روزها کمتر فرصت پیدا کرده‌ام حتی برای نزدیک‌ترین دوستان مجازی‌ام کامنت بگذارم، همین!

2.       خوب است بروید در این کار شرکت کنید و آنی دالتون را در به دست آوردن نتیجه‌ای بهتر یاری نمایید.

3.       بلاگفا بلاگفا، ما داریم می‌آییم!

جمعه ۱۸ اردیبهشت ۱۳۸۸ ، ساعت ۱٠:٤۱ ‎ب.ظ ، توسط موسیو گلابی ، نظرات ()